Παραψυχολογία


Παραψυχολογία ονομάζεται ο τομέας ερευνών που μελετά, τα «παραψυχολογικά» φαινομένα, εκείνα δηλαδή που αφορούν αντίληψη πέραν των φυσικών αισθητηρίων ικανοτήτων και δεν μπορούν να εξηγηθούν βάσει των φυσικών νόμων ή της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης.
 Πρόκειται για φαινόμενα γνωστικού τύπου όπως η τηλεπάθεια, η ενόραση κ.ά., κατά τα οποία πιστεύεται ότι ένας άνθρωπος έλαβε γνώση γεγονότων, της σκέψης άλλων ανθρώπων ή μελλοντικών συμβάντων χωρίς να χρησιμοποιήσει τις φυσικές αισθητήριες ικανότητές του (παλαιότερα τέτοια φαινόμενα αποκαλούνταν συλλήβδην εξωαισθητήρια αντίληψη), ή φυσικού τύπου όπως η τηλεκίνηση και η πυροκίνηση (παλαιότερα τέτοια φαινόμενα αποκαλούνταν συλλογικά ψυχοκίνηση).
 Οι παραψυχολόγοι αποκαλούν συνήθως το σύνολο των εν λόγω φαινομένων με τον ουδέτερο όρο Ψ (Psi), ο οποίος δεν βασίζεται σε υποθέσεις για τη μέθοδο λειτουργίας τους. Από τον όρο Ψ προέρχεται και η λέξη ψιονική (κατά το «ηλεκτρονική») που επίσης αναφέρεται στην παραψυχολογία.

 Έχει αποτελέσει πεδίο εκτενούς ανάλυσης και παραγωγής εκτεταμένης βιβλιογραφίας, ειδικά κατά τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα, η πίστη όμως για την πραγματική ύπαρξη τους ήταν ευρύτατα διαδεδομένη από πανάρχαιους χρόνους, όταν τα φαινόμενα αυτά αποδίδονταν σε υπερφυσικούς παράγοντες (φαντάσματα, μάγους, δαίμονες, μυθικά όντα).
 Η παραψυχολογία περιλαμβάνει μία ποικιλία μεθοδολογιών, όπως εργαστηριακές έρευνες και πειράματα Γκάντσφελντ (Ganzfeld), που διεξάγονται σε Πανεπιστήμια ή κυρίως ιδιωτικά επιχορηγούμενα εργαστήρια ανά τον κόσμο[2], τα αποτελέσματα των οποίων δημοσιεύονται σε ειδικευμένα περιοδικά όπως τα Journal of Parapsychology και European Journal of Parapsychology, ενώ σχετικές μελέτες έχουν παρουσιαστεί επίσης στις εκδόσεις Psychological Bulletin, Foundations of Physics, και British Journal of Psychology. Υπάρχουν μετα-αναλύσεις παραψυχολογικών ερευνών και αρκετές από αυτές τις στατιστικές αναλύσεις έχουν παρουσιαστεί στην ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα, μέσα από τις σελίδες καθιερωμένων επιστημονικών περιοδικών προκαλώντας συζητήσεις και αντίλογο.
 Η παραψυχολογία θεωρείται από πολλούς ψευδοεπιστήμη καθώς πιστεύεται ότι αποτυγχάνει στη δοκιμασία της επιστημονικής μεθόδου, και σε αρκετές περιπτώσεις αμφισβητείται και η ύπαρξη των φαινομένων που μελετά. Επιστήμονες έχουν εκφράσει δυσπιστία τόσο απέναντι στη μεθοδολογία που ακολουθείται όσο και στα αποτελέσματα παραψυχολογικών ερευνών. Η ύπαρξη παραψυχολογικών φαινομένων συνεχίζει να αποτελεί πεδίο διαφωνιών, ενώ η πλειοψηφία των επιστημόνων δεν αποδέχεται πως υπάρχει καλά θεμελιωμένη απόδειξη περί της ύπαρξής τους.

 Η αρχή της ιστορίας της παραψυχολογίας ταυτίζεται με την ίδρυση της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών (Society for Psychical Research) στο Λονδίνο, το 1882. Έξι χρόνια αργότερα ακολούθησε η ίδρυση ανάλογης ομάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τον ψυχολόγο Γουίλιαμ Τζέιμς (William James), ενώ τα επόμενα χρόνια, περισσότερες ερευνητικές προσπάθειες προς την ίδια κατεύθυνση σημειώθηκαν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ειδικότερα στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Ρωσία, καθώς και στην Ιαπωνία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε η έρευνα που διεξήχθη στο παραψυχολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Ντιουκ (Duke University) στο Ντέραμ τής Βόρειας Καρολίνας.

Ο Αμερικανός ψυχολόγος και φιλόσοφος Γουίλιαμ Τζέιμς (1842-1910), ένας από τους πρώτους ερευνητές της παραψυχολογίας.



Ιστορική εξέλιξη

Ο όρος παραψυχολογία εισήχθη περίπου το 1889 από τον ψυχολόγο Μαξ Ντεσουάρ (Max Dessoir) και υιοθετήθηκε από τον Τζόζεφ Μπανκς Ράιν (J.B. Rhine) στα μέσα της δεκαετίας του 1930, αντικαθιστώντας τον όρο «ψυχική έρευνα» (αγγλ. psychical research) και προκειμένου να επισημανθεί μία μετάβαση σε εργαστηριακές μεθοδολογίες που άρχισαν να εφαρμόζονται στη μελέτη των ψυχικών φαινομένων.

Πρώιμες έρευνες

 Οι πρώτες συστηματικές παραψυχολογικές έρευνες ταυτίστηκαν με την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών (ΕΨΕ) που ιδρύθηκε το 1882 στο Λονδίνο, με πρωτοβουλία ακαδημαϊκών του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ που πίστευαν πως οι ισχυρισμοί για την ύπαρξη παραψυχολογικών φαινομένων απαιτούσαν επιστημονική διερεύνηση. Στην ίδρυση της συνέβαλαν καθοριστικά τα κινήματα του Μεσμερισμού και του Πνευματισμού. Αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια συνεργασίας επιστημόνων και άλλων ερευνητών για τη μελέτη των αποκαλούμενων παραψυχολογικών φαινομένων. Ο σκοπός της, όπως δηλώνεται στις σύγχρονες εκδόσεις της, είναι η «χωρίς προκατάληψη ή εμπάθεια και με επιστημονικό πνεύμα έρευνα των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, πραγματικών ή υποτιθέμενων, που εμφανίζονται ως ανεξήγητες με βάση οποιαδήποτε αναγνωρισμένη υπόθεση»[9]. Μέλη της Εταιρείας αποτέλεσαν φιλόσοφοι, φιλόλογοι, επιστήμονες και πολιτικοί, μεταξύ των οποίων οι Henry Sidgwick, Arthur Balfour, William Crookes και ο βραβευμένος με το Νόμπελ Ιατρικής του 1913 φυσιολόγος Σαρλ Ρισέ. Η ΕΨΕ ταξινόμησε τα θέματα της μελέτης σε διαφορετικές περιοχές έρευνας: τηλεπάθεια, υπνωτισμός, φαινόμενα Reichenbach, εμπειρίες με φαντάσματα και πνευματισμός ή σχετικά φαινόμενα όπως η υλοποίηση.

Στις πρώτες συλλογικές μελέτες της ΕΨΕ ανήκε η Απογραφή των Παραισθήσεων που εστίαζε στις εμπειρίες εμφανίσεως πνευμάτων και τις παραισθήσεις ατόμων. Υπήρξε η πρώτη προσπάθεια της εταιρείας για μία στατιστική εκτίμηση των παραψυχολογικών φαινομένων και οδήγησε σε μία δημοσίευση (Phantasms of the Living, 1886) που αναφέρεται συχνά στη σύγχρονη βιβλιογραφία της παραψυχολογίας. Η Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών αποτέλεσε πρότυπο για άλλες ανάλογες ομάδες σε χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Κυρίως χάρη στην υποστήριξη του ψυχολόγου Γουίλιαμ Τζέιμς, η Αμερικανική Εταιρεία Ψυχικές Έρευνας (American Society for Psychical Research, ASPR) ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1885.

Η συνεισφορά του Ράιν

 Το 1911, το πανεπιστήμιο Στάνφορντ έγινε το πρώτο ακαδημαϊκό ίδρυμα στις ΗΠΑ που συνεισέφερε στην έρευνα της εξωαισθητήριας αντίληψης (Εxtra-sensory perception, ESP) και της ψυχοκίνησης, σε εργαστηριακές συνθήκες. Η απόπειρα αυτή καθοδηγήθηκε από τον ψυχολόγο Τζον Έντγκαρ Κούβερ (John Edgar Coover). Το 1930, το πανεπιστήμιο Ντιουκ ακολούθησε το παράδειγμα του Στάνφορντ και κάτω από την επίβλεψη του Γουίλιαμ Μακ Ντούγκαλ (William McDougall), καθώς και άλλων ψυχολόγων όπως ο Καρλ Ζένερ και ο Τζότζεφ Μπανκς Ράιν, οργάνωσε πειράματα για την έρευνα της εξωαισθητήριας αντίληψης, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό εθελοντές προπτυχιακούς φοιτητές.
 Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες προσεγγίσεις στην παραψυχολογική έρευνα, που στηρίζονταν σε ποιοτικές αναλύσεις, τα πειράματα του Ντιουκ συνεισέφεραν μια ποσοτική προσέγγιση και στατιστικές αναλύσεις με χρήση των αποκαλούμενων «καρτών Ζένερ» ή ζαριών. Αποτέλεσμα των πειραμάτων αυτών ήταν η ανάπτυξη προτύπων μεθόδων εργαστηριακής μελέτης της εξωαισθητήριας αντίληψης που υιοθετήθηκαν από αρκετούς ερευνητές ανά τον κόσμο.

 Με το βιβλίο New Frontiers of the Mind (1937), ο Ράιν μετέφερε με εκλαϊκευμένο τρόπο τα ευρήματα της έρευνας στην κοινή γνώμη. Για την περιγραφή τους υιοθέτησε και διέδωσε ευρύτερα τον όρο παραψυχολογία που είχε εισάγει ο ψυχολόγος Μαξ Ντεσουάρ 40 χρόνια νωρίτερα. Ο Ράιν ίδρυσε επίσης ένα αυτόνομο Εργαστήριο Παραψυχολογίας εντός του Πανεπιστημίου Ντιουκ, ενώ παράλληλα ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού Journal of Parapsychology, σε συνεργασία με τον Γουίλιαμ Μακ Ντούγκαλ.

 Τα παραψυχολογικά πειράματα του Ντιουκ προκάλεσαν την έντονη κριτική ακαδημαϊκών ψυχολόγων, οι οποίοι αμφισβήτησαν τις «αποδείξεις» περί εξωαισθητήριας αντίληψης. Ο Ράιν και οι συνεργάτες του επιχείρησαν να απαντήσουν στις κριτικές μέσα από νέα πειράματα, άρθρα και βιβλία, συνοψίζοντας τις διχογνωμίες στο βιβλίο Extra-Sensory Perception After Sixty Years. Η διοίκηση του Πανεπιστημίου του Ντιουκ σταδιακά παραμέρισε τον τομέα της παραψυχολογίας και ειδικά μετά την αποχώρηση του Ράιν το 1965, διακόπηκε η σύνδεση του με τον παραψυχολογικό χώρο έρευνας.
 Ο Ράιν ίδρυσε αργότερα το Ίδρυμα για την Έρευνα της Φύσης του Ανθρώπου (Foundation for Research on the Nature of Man, FRNM) και το Ινστιτούτο Παραψυχολογίας (Institute for Parapsychology) σε μια προσπάθεια συνέχισης του έργου που είχε πραγματοποιηθεί στο Πανεπιστήμιο του Ντιουκ. Το 1995, εκατό χρόνια μετά τη γέννηση του Ράιν, το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Ερευνητικό Κέντρο Ράιν (Rhine Research Center) και στοχεύει στην «επιστημονική κατανόηση εκείνων των δυνατοτήτων που φαίνεται να υπερβαίνουν τα συνηθισμένα όρια του χώρου κα του χρόνου».

 Η Ένωση Παραψυχολογίας ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1957 μετά από σχετική εισήγηση του Ράιν κατά τη διάρκεια συνεδρίου στο πανεπιστήμιο Ντιουκ. Σκοπός της Ένωσης, όπως δηλώθηκε στο ιδρυτικό καταστατικό της, ήταν η «εξέλιξη της παραυχολογίας ως επιστήμη, η διάδοση του σώματος της γνώσης της και η ενσωμάτωση των αποτελεσμάτων της στους υπόλοιπους επιστημονικούς κλάδους».

 Υπό τη διεύθυνση της ανθρωπολόγου Μάργκαρετ Μιντ, η Ένωση συνεισέφερε σημαντικά στην ενίσχυση της θέσης τής παραψυχολογίας, όταν το 1969 έγινε μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (American Association for the Advancement of Science, AAAS), η οποία ανήκει στις μεγαλύτερες επιστημονικές κοινότητες του κόσμου. Το 1979, ο διακεκριμένος θεωρητικός φυσικός Τζον Άρτσιμπαλντ Γουίλερ (John A. Wheeler) χαρακτήρισε την παραψυχολογία ψευδοεπιστημονική, ζητώντας την αναθεώρηση της απόφασης προσχώρησης της Ένωσης Παραψυχολογίας στην AAAS, χωρίς επιτυχία. Η Ένωση παραμένει μέλος της AAAS, αριθμώντας το 2007 περίπου τριακόσια μέλη, ενώ αποτελέσματα παραψυχολογικών ερευνών παρουσιάζονται στο ετήσιο συνέδριο της AAAS.

Δεκαετία του 1970

 Η συγγένεια της Ένωσης Παραψυχολογίας με την Αμερικανική Ένωση για την Πρόοδο της Επιστήμης, σε συνδυασμό με ένα ευρύτερο ενδιαφέρον για το χώρο των ψυχικών φαινομένων, οδήγησαν στην εντατικοποίηση της παραψυχολογικής έρευνας κατά τη δεκαετία του 1970. Σε αυτή την περίοδο ιδρύθηκαν αξιοσημείωτοι οργανισμοί, όπως η Ακαδημία Παραψυχολογίας και Ιατρικής (1970), το Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών (Institute of Noetic Sciences, 1973), η Διεθνής Ερευνητική Ένωση Κίρλιαν (International Kirlian Research Association, 1975) και το εργαστήριο Princeton Engineering Anomalies Research (1979). Μελέτες στον τομέα της παραψυχολογίας πραγματοποιήθηκαν επίσης στο ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ (Stanford Research Institute, SRI), κατά την ίδια περίοδο.

 Στη διάρκεια της δεκαετίας το πεδίο της παραψυχολογίας διευρύνθηκε. Ο ψυχίατρος Ίαν Στίβενσον πραγματοποίησε την αμφιλεγόμενη έρευνά του πάνω στη μετενσάρκωση, η ψυχολόγος Θέλμα Μος μελέτησε τη φωτογραφία Κίρλιαν στο εργαστήριο παραψυχολογίας του UCLA, ενώ αυξήθηκε επίσης το ενδιαφέρον για τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις συνείδησης. Ο φυσικός Ράσελ Ταργκ εισήγαγε τον όρο remote viewing (δηλ. παρατήρηση εξ αποστάσεως) που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την περιγραφή ορισμένων πρώιμων ερευνών που πραγματοποίησε στο Στάνφορντ το 1974.

 Την ίδια περίοδο, ακαδημαϊκοί που βρίσκονταν έξω από το χώρο της παραψυχολογίας εξέφραζαν αισιοδοξία ως προς την έρευνα των παραψυχολογικών φαινομένων. Το 1979, στα πλαίσια δημοσκόπησης που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα περίπου 1.100 καθηγητών κολεγίων των ΗΠΑ, διαπιστώθηκε ότι μόνο το 2% των ψυχολόγων εξέφραζαν την πεποίθηση πως η εξωαισθητήρια αντίληψη ήταν αδύνατη. Το 34% δήλωνε πως ήταν δεδομένη ή ένα πιθανό ενδεχόμενο. Το ποσοστό ήταν υψηλότερο σε άλλους τομείς έρευνας: 55% των φυσικών επιστημόνων, 66% των κοινωνικών επιστημόνων (εξαιρώντας τους ψυχολόγους) και 77% των ακαδημαϊκών από το χώρο των τεχνών, των ανθρωπιστικών επιστημών και της εκπαίδευσης, πίστευαν πως η έρευνα για την εξωαισθητήρια αντίληψη ήταν χρήσιμη.

 Το έντονο ενδιαφέρον για την έρευνα στην παραψυχολογία συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 μέχρι τις αρχές του 1980. Στα τέλη της δεκαετίας του '80, σύμφωνα με την Ένωση Παραψυχολογίας, μέλη της εργάζονταν σε περισσότερες από 30 χώρες. Επιπλέον, έρευνες που δεν σχετιζόταν άμεσα με την Ένωση πραγματοποιούνταν επίσης στην ανατολική Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση.

Σύγχρονο καθεστώς

 Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η έρευνα στο χώρο της παραψυχολογίας μειώθηκε αισθητά. Οι πρώιμες μελέτες θεωρήθηκαν αναποτελεσματικές, ενώ οι παρψυχολόγοι αντιμετώπισαν σκληρή κριτική από συναδέλφους ακαδημαϊκούς. Ορισμένα από τα φαινόμενα που θεωρήθηκαν παραψυχολογικά, όπως στην περίπτωση της φωτογραφίας Κίρλιαν, δεν παρατηρήθηκαν υπό καθεστώς πιο αυστηρών ελέγχων παρατήρησής τους, οδηγώντας αυτές τις κατευθύνσεις της έρευνας σε αδιέξοδο.
 Αρκετά πανεπιστημιακά εργαστήρια στις ΗΠΑ ανέστειλαν τη λειτουργία τους, με αποτέλεσμα η κύρια έρευνα στο χώρο της παραψυχολογίας να διεξάγεται σε ιδιωτικά ιδρύματα και με ιδιωτικά κονδύλια. Μετά από 28 χρόνια δραστηριότητας, το εργαστήριο του Πρίνστον (PEAR) διέκοψε τη λειτουργία του το 2007[18]. Σήμερα λειτουργούν εργαστήρια παραψυχολογίας σε δύο πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, στο τμήμα ψυχιατρικής του πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και στο πανεπιστήμιο της Αριζόνας όπου λειτουργεί το εργαστήριο Veritas. Παράλληλα, ιδιωτικά ινστιτούτα πραγματοποιούν ανάλογες μελέτες. Στην Ευρώπη, ο κύριος όγκος της έρευνας στην παραψυχολογία πραγματοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ εργαστήρια χρηματοδοτούνται ιδιωτικά στα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου, του Νορθάμπτον, του Λίβερπουλ και αλλού.


 Thouless, R. H. (1942). "Experiments on paranormal guessing". British Journal of Psychology, 33, 15–27.
 «Parapsychological Association FAQ». Parapsychological Association. 1995. Ανακτήθηκε στις 2007-07-02.
 Bem, Daryl J.; Honorton, Charles (1995). "Does psi exist? Replicable evidence for an anomalous process of information transfer" (PDF). Psychological Bulletin 115 (1): 4–18.
 Bösch H, Steinkamp F, Boller E (2006). "Examining psychokinesis: the interaction of human intention with random number generators--a meta-analysis". Psychological bulletin 132 (4): 497–523.
 Schmidt, S.; Schneider, R.; Utts, J.; Walach, H. (2004). "Distant intentionality and the feeling of being stared at: two meta-analyses". British journal of psychology (London, England : 1953) 95 (Pt 2): 235–47.
Beyerstein, Barry L. (1995). «Distinguishing Science from Pseudoscience» (PDF). Simon Fraser University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2003-08-20. Ανακτήθηκε στις 2007-07-31.
 Gregory Neil Derry, What Science Is and How It Works, Princeton University Press, 1999, σ. 180
, στο: 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Melton, J. G. (1996). Parapsychology. In Encyclopedia of Occultism & Parapsychology. Thomson Gale. ISBN 978-0810394872.
 Wooffitt, Robin (2006). The Language of Mediums and Psychics: The Social Organization of Everyday Miracles. Ashgate. ISBN 075464202X.
 Beloff, John (1977). Handbook of parapsychology. Van Nostrand Reinhold. ISBN 0442295766.
, στο: 11,0 11,1 11,2 Berger, Arthur S.; Berger, Joyce (1991). The Encyclopedia of Parapsychology and Psychical Research. Paragon House Publishers. ISBN 1557780439.
 «The History of the Rhine Research Center». Rhine Research Center. Ανακτήθηκε στις 2007-06-29.
 «History of the Parapsychological Association». The Parapsychological Association. Ανακτήθηκε στις 2007-06-29.
 Melton, J. G. (1996). Parapsychological Association. In Encyclopedia of Occultism & Parapsychology. Thomson Gale. ISBN 978-0810394872.
 John Archibald Wheeler (1998). Geons, Black Holes, and Quantum Foam: A Life in Physics. W. W. Norton. ISBN 0-393-04642-7.
↑ Άλμα πάνω, στο: 16,0 16,1 Irwin, Harvey J. (2007). An Introduction to Parapsychology, Fourth Edition. McFarland & Company. ISBN 0786418338.
Άλμα πάνω ↑ Wagner, M. W; Monnet, M. (1979). «Attitudes of college professors toward extra-sensory perception». Zetetic Scholar (5): 7–17.
 στο: 18,0 18,1 18,2 Odling-Smee, Lucy (2007-03-01). «The lab that asked the wrong questions». Nature (446): 10–11. doi:10.1038/446010a.
 Lamont, Peter. «Koestler Parapsychology Unit». University of Edinburgh. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Parapsychology Research Group». Liverpool Hope University. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «The VERITAS Research Program». University of Arizona. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 Martin, Lloyd. «Consciousness and Transpersonal Psychology». Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Center for the Study of Anomalous Psychological Processes». University of Northampton. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Anomalistic Psychology». Research Unit at Goldsmiths University of London. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Princeton Engineering Anomalies Research». Princeton Univesity. Ανακτήθηκε στις 2007-07-11.
 «Parapsychological Association». parapsych.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Society for Psychical Research». spr.ac.uk. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «American Society for Psychical Research». aspr.com. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Rhine Research Center and Institute for Parapsychology». Rhine.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Parapsychology Foundation». parapsychology.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Australian Institute of Parapsychological Research». aiprinc.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 Stevens, Paul. «European Journal of Parapsychology». Bournemouth University, BH12 5BB, UK: Poole House. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «Committee for Skeptical Inquiry». csicop.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.
 «James Randi Educational Foundation». randi.org. Ανακτήθηκε στις 2007-11-14.

The AfterDark Project fact finding explorations 2

Τα The AfterDark Project fact finding explorations  είναι ουσιαστικά μικρά βίντεο ενός με δύο λεπτών από τις διερευνητικές μας έρευνες όπου επισκεπτόμαστε χώρους κατά την διάρκεια της ημέρας με σκοπό να δούμε εάν μπορούμε να προχωρήσουμε σε βραδινή έρευνα του χώρου.

Σε αυτή την διερευνητική εξερεύνηση βρισκόμαστε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπιτάκι.



Basically is small videos of our daily investigations when we explore for the first time a place to see if we going to investigate it at night.

To AfterDark Project στο Youmusic.gr


Όλη η εκπομπή The Hangover από το ραδιόφωνο του Youmusic.gr όπου η ομάδα μας ήταν προσκεκλημένη.
Ευχαριστούμε τον Κώστα Δανίκα υπεύθυνο του σταθμού αλλά και το φοβερό δίδυμο,τον Δημήτρη και τον Γιάννη για την υπέροχη φιλοξενία που μας έδωσαν στην εκπομπή τους και κατά όλη την διάρκεια της παρουσίας μας στο studio του Youmusic.gr. www.youmusic.gr/


Όλη η εκπομπή The Hangover από το ραδιόφωνο του Youmusic.gr όπου η ομάδα μας ήταν προσκεκλημένη. Ευχαριστούμε τον Κώστα Δανίκα υπεύθυνο του σταθμού αλλά και το φοβερό δίδυμο,τον Δημήτρη και τον Γιάννη για την υπέροχη φιλοξενία που μας έδωσαν στην εκπομπή τους και κατά όλη την διάρκεια της παρουσίας μας στο studio του Youmusic.gr. www.youmusic.gr/

Τα σύμβολα και η δύναμη τους.

 Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να αναφερθώ στα σύμβολα και την δύναμη τους.
Καταρχήν πρέπει να δούμε από που προκύπτουν τα σύμβολα και φυσικά με πιο τρόπο κωδικοποιούνται και για πιο λόγο.

 Οι άνθρωποι ως όντα προσπαθώντας να περιγράψουν ένα οπτικό ή ιδεατό γεγονός ή κατάσταση δίνανε ένα σύμβολο , αυτό το γεγονός μπορεί να ήταν ένας τυφώνας ή ακόμα ένας σεισμός αλλά και μίας συμπεριφοράς ανθρώπινης , ιξού και η γλώσσα των ιερογλυφικών όπως την έχουμε σε διάφορους αρχαίους πολιτισμούς , επίσης σύμβολα έχουμε δώσει για την ταυτοποίηση στοιχείων στην χημεία και την φυσική και σε όλο το φάσμα των θετικών επιστημών , ακόμα και οι θρησκείες
βασίζονται σε σύμβολα .

 Μέχρι εδώ όλα καλά άρα τα σύμβολα είναι παράγωγα του εκάστοτε ανθρώπινου πολιτισμού και έχουν μία πρακτική εφαρμογή όπως η επικοινωνία , η ταυτότητα , η καταγωγή , ο συμβολισμός φυσικών φαινομένων , η σήμανση , η προειδοποίηση και άλλες αναρίθμητες εφαρμογές που έχουν.

 Ένα αξιοσημείωτο που πρέπει να αναφερθεί είναι και η διαφοροποίηση που έχουν τα σύμβολα από πολιτισμό σε πολιτισμό και μέρος ανά την υφήλιο και φυσικά αυτό έχει να κάνει με τις διαφορετικές αντιλήψεις που εν μέρει βασίζονται στην διαφορά κλήματος και γεωγραφικής διαμόρφωσης αλλά ταυτόχρονα και από την διαφορετική ιδιοσυγκρασία που έχει καλλιεργηθεί και αυτή εν μέρει από τις ανάγκες της εκάστοτε περιοχής όπου ζει μία πληθυσμιακή ομάδα.
Άρα τα σύμβολα είναι τελικά δημιουργήματα αν θέλετε μία συμπιεσμένη κωδικοποιημένη οπτική ή ιδεατή απεικόνιση από την σκοπιά μίας πληθυσμιακής ομάδας ή ενός ανθρώπου.

 Εφόσον τα σύμβολα είναι δημιουργημένα από τον άνθρωπο για πρακτικούς σκοπούς πρέπει να αναφέρουμε την ιερατική υπόσταση που έχουν τα σύμβολα αλλά και την έννοια τους.

Αναρωτηθείτε , τι θα γινόταν εάν οι θρησκείες δεν είχαν σύμβολα.
Σε αυτήν την περίπτωση φαίνεται ότι είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν σύμβολα μέσα στις θρησκείες διότι πως θα υπήρχε η ταυτοποίηση του “ πιστεύω “ αλλά και σε τι “ πιστεύω “ .
Κάθε θρησκευτικό σύμβολο έχει την ιερατική του εφαρμογή που αντιπροσωπεύει μία έννοια η ένα σύνολο εννοιών άλλα ιδεών και πεποιθήσεων , αυτή η εφαρμογή για να έχει έναν μυσταγωγικό χαρακτήρα η ύπαρξη των συμβόλων είναι σχεδόν απαραίτητη σε σημείο που να επιβάλλεται αυτή η εφαρμογή τους.

 Σκεφτείτε μία ομάδα ανθρώπων όπου μεγαλώνει σε ένα ιερατικό περιβάλλον όπου περικλείετε από τα σύμβολα της πίστεως και των πεποιθήσεων των προγόνων τους , αυτοί οι άνθρωποι είναι λογικό να θέλουν να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους και να διατηρούν στο έπακρον την γνώση που τους έχει δοθεί , εδώ έρχεται μία ακόμη εφαρμογή των συμβόλων ίσως η σημαντικότερη και είναι η κωδικοποίησης της γνώσης , μίας γνώσης η οποία κωδικοποιήται σε σύμβολα με απώτερο σκοπό την διατήρηση της ανέπαφη και αμόλυντη από τρίτο χέρι και εδώ σε αυτό το σημείο τα σύμβολα αποκτούν την μεγαλύτερη δύναμη τους άλλα και επιρροή τους στον άνθρωπο.

 Προκειμένου λοιπόν να προστατευθεί η “ γνώση “ απαιτείται η ομάδα των ανθρώπων που θα την διαχειριστεί . Σε αυτήν την περίπτωση χρειάζεται να δημιουργηθεί και να “ χτιστεί “ εμπιστοσύνη μεταξύ της παλαιάς “ φρουράς ” των διαχειριστών με την καινούργια.

 Ο τρόπος που θα επιτευχθεί θα είναι με την μύηση στην έννοια των συμβολισμών και στο τι πραγματικά αντιπροσωπεύουν τα σύμβολα άλλα και η αντίστοιχη ακολουθία τους , η ομάδα διατήρησης της γνώσης πολλές φορές δεν είναι μόνο για την “ προστασία “ της γνώσης αλλά και για την εφαρμογή της και την ολοκλήρωση της , διότι η γνώση χωρίς να εφαρμόζεται δεν εστί γνώση, η γνώση είναι ζωντανή διότι πάντα εφαρμόζεται με έναν απώτερο σκοπό.

 Φυσικά η ομάδα αυτή θα έχει πάντα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και θα λειτουργεί ιερατικά με ιεραρχημένα καθήκοντα ως προς την εφαρμογή της γνώσης σε ένα σκοπό , και εφόσον έχουμε μύηση σε καθήκοντα και γνώσεις έχουμε και την δημιουργία γνωστικισμού.

 Ομάδες σαν και αυτήν βασίζονται στα σύμβολα που με τον τρόπο που τα διαχειρίζονται αποκτούν τον μυσταγωγικό χαρακτήρα τους.

Εάν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη η σημερινή "μοντέρνα" ζωή που ζούμε βασίζεται πάνω στον τρόπο τον οποίο προσπαθούν να εφαρμόσουν αυτές οι ομάδες για έναν απώτερο σκοπό η κάθε μία τους , έχοντας όλες βέβαια έναν κοινό παρανομαστή
...τον έλεγχο της γνώσης και ταυτόχρονα την οικειοποίηση ενός χώρου νοητικά αλλά και φυσικά.


Ιωάννης Κόνιαρης-ερευνητής


Η κατανόηση των πραγμάτων


 Η κατανόηση των πραγμάτων γύρω μας έχει να κάνει πολλές φορές με την προσωπική μας αντιληπτική ικανότητα του περιβάλλοντος και των αλληλεπιδράσεων που έχουμε με αυτό.Η τεχνολογία μας έχει βοηθήσει να προσεγγίσουμε αντικειμενικά την εξήγηση και ουσιαστική τεκμηρίωση αυτών των αλληλεπιδράσεων, σε ένα επίπεδο που μπορούμε να εισάγουμε την
κοινή λογική και έτσι από κοινού να μπορέσουμε να εξάγουμε συμπεράσματα για την εξήγηση πολλών φαινομένων.

 Ακόμα όμως και με την βοήθεια της τεχνολογίας πολλές φορές κάποια φαινόμενα παραμένουν μη εξηγήσιμα ή μη αποδεκτά προς εξαγωγή συμπερασμάτων, άσχετα εάν κατά την δική μας θεώρηση έχουμε δώσει ένα θεωρητικό προσδιορισμό του φαινόμενου.Αυτός ο θεωρητικός προσδιορισμός έχει καθαρά εργαλειακό χαρακτήρα προκειμένου να δημιουργηθεί η αποδοχή του φαινομένου αισθητικά από τον ερευνητή αλλά ταυτόχρονα να ερευνηθεί εις βάθος στην πορεία του χρόνου και της έρευνας,
ώστε να εξηγηθεί και να προσδιοριστεί και να εισαχθεί σε ένα πλαίσιο κοινής λογικής ώστε να εξηγηθεί και να τεκμηριωθεί.
 Παρόλαυτα υπάρχουν φαινόμενα που ακόμα και τώρα δεν εξηγούνται επαρκώς και δεδομένου ότι η ανεπάρκεια δεν είναι τεκμηρίωση σημαίνει ότι
δεν έχουμε και εξήγηση άρα καιαπάντηση.
Πολλές φορές υπάρχουν φαινόμενα τα οποία απλά κατηγοριοποιούνται και προσδιορίζονται θεωρητικά από τις κοινές συμπεριφορές τους.Δηλαδή υπάρχει ένα υπόβαθρο μίας
“αρχέτυπης” συμπεριφοράς και αλληλεπίδρασης αλλά δεν μπορεί να εξηγηθεί ο λόγος, ο σκοπός αλλά και η σύσταση του φαινομένου.

 Ο θεωρητικός προσδιορισμός τέτοιων φαινομένων που μεν είναι αντιληπτή η συμπεριφορά τους αισθητικά αλλά δεν τεκμηριώνονται δημιουργεί ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο, που δεν έχει να κάνει με το πλαίσιο κοινής λογικής, βέβαια μπορούμε όμως να διατηρούμε ένα πεδίο διαλεκτικότητας αλλά που θα παραμένει στο “νομίζω” ή “πιστεύω” εισάγοντας πολλές φορές και στοιχεία τα οποία δεν έχουν να κάνουν με την αντικειμενικότητα.Αυτά τα στοιχεία πολλές φορές έχουν να κάνουν με την αρνητικότητα ή με την πλήρη αποδοχή του φαινομένου μεταφυσικά που σημαίνει ότι απομακρυνόμαστε από την κοινή λογική και εισάγουμε νεοτερισμούς ή δογματικές πεποιθήσεις με ότι μας είναι πιο αρεστό βάση της αισθητικής αλληλεπίδρασης που έχουμε και του
νοητικού υπόβαθρου μας.

 Η καταγραφή και η έρευνα παραφυσικών φαινομένων έχει πολλές κακοτοπιές και η χειρότερη είναι ο ίδιος ο ερευνητής να γίνει “πιστός” στα φαινόμενα αντί να προσπαθεί να τα αναλύει και να αλληλεπιδρά εις βάθος
προκειμένου να τα κατανοήσει.
 Από την άλλη υπάρχει ο κίνδυνος της “άρνησης” όπου ερευνητής δεν
αποδέχεται το φαινόμενο και το προσπερνάει δίνοντας ορθολογιστικές
εξηγήσεις οι οποίες όμως είναι πλήρως θεωρητικές και δεν απορρέουν από
σωστή ανάλυση του φαινομένου και δεν είναι συνδεδεμένες αντικειμενικά με
αυτό και απορρέουν από προσωπικές πεποιθήσεις.


 Στην ομάδα μας ο στόχος είναι η συνεχής καταγραφή και έρευνα των λεγόμενων παραφυσικών φαινομένων με απότερο σκοπό την κατανόηση τους σε δομικό επίπεδο σαν αλληλεπιδράσεις, όπως προκύπτουν από την ερευνητική μεθοδολογία που συνεχώς εξελίσουμε,προκειμένου να
μπορέσουμε να ανάγουμε συμπεράσματα προς βελτίωση της έρευνας μας αλλά προσπαθώντας να προσθέσουμε σε ένα πεδίο έρευνας όπως αυτής των παραφυσικών φαινομένων.



Ιωάννης Κόνιαρης-ερευνητής/ιδρυτής-γενικός συντονιστής The AfterDark Project

The understanding of things

 The understanding of things around us has to do many times with our personal perceptual capacity of the environment and interactions we have with this.Our technology has helped us to approach objectively explanation and effective documentation of these interactions to a level that we can insert
common sense so together we can draw conclusions for explaining many phenomena.

 But even with the help of technology often some phenomena remain
unexplained unacceptable in to draw conclusions no matter if in our own visa
we give a theoretical definition of the phenomenon.
This theoretical determination has a purely instrumental character in order to
create acceptance phenomenon aesthetically for the investigator but also to
investigate in depth over time and research to explain and identified and
entered into a framework of common sense to explain and document.

 There are phenomena that even now there are not sufficiently explained and given that the deficient is not documentation means that we don't have an explanation.

 Sometimes there are phenomena that simply categorized and identified theoretical from their joint behaviors.Namely there is a background of an "archetypal" behavior and interaction but can not explain the reason, purpose and composition of the phenomenon.The theoretical determination of such phenomena are perceived their behavior aesthetically but are not substantiated it creates a completely different context which has nothing to do with the framework of common sense ,of course we can maintain a dialog box but will remain in the "I think" or "I believe" introducing several times elements which have nothing to do with objectivity.

These components often have to do with negativity or full acceptance of the
phenomenon metaphysical which means that we going far away from the
common sense and introduce innovations or doctrinal beliefs in that we are
more pleasing aesthetic basis of interaction that we experienced and our
mental background.
The recording and investigation of paranormal phenomena has many pitfalls
and the worst is the investigator becomes "believer" to the phenomena rather than trying to analyze and interact in depth in order to understand them.

On the other there is the risk of "denial" in which a investigator does not accept the phenomenon and skips giving rational explanations but which are completely theoretical and not the result of proper analysis of the phenomenon and are not connected with this objective, resulting from personal beliefs.


John Koniaris-investigator/researcher

The AfterDark project RECAPS 5 Βίλα Ιόλα | Villa Iola


Κατά την διάρκεια της τελευταίας συνεδρίας της ομάδος με spirit box στην βίλα Ιόλα λίγο πριν το τέλος της και αφού παίρνουμε μία ανταπόκριση από το spirit box όπου ακούγεται μία φράση "τώρα φεύγω..." από το πάνω μέρος της οθόνης εμφανίζεται μία ομιχλώδης ανωμαλία όπου συνεχίζει προς το κέντρο και αριστερά της οθόνης προς το παράθυρο του δωματίου.


Το αξιοπερίεργο της συγκεκριμένης ανωμαλίας είναι ότι έχει μία ομιχλώδης εμφάνιση η οποία φέναιτε να αλλάζει σχήμα αλλά να διατηρεί την υπόστασή της.Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι κάτι που δεν προσέξαμε κατά την επεξεργασία του υλικού και σας στο παρουσιάζουμε στην μορφή που έχουν τα RECAPS βίντεο της ομάδας μας.
Ολόκληρο το επεισόδιο μπορείτε να το βρείτε εδώ:https://www.youtube.com/watch?v=ZG159dcGR8c

In our last investigation with the spirit box at the Villa Iola  before we ended the session and at the western building on the 1st floor we capture something that seems like a myst moving.This myst is become visible exacly after we take a response from the spirit box "now  i am going".
This phenomenon it was "escape" from the analysis of the video material during the edit of our fifth episode-investigation.
The full episode-investigation is here:https://www.youtube.com/watch?v=ZG159dcGR8c


Κοντζίαμ το πιο στοιχειωμένο μέρος στην Ν.Κορέα. - GONJIAM: The Most HAUNTED Place In KOREA

 Το νοσοκομείο Κοντζίαμ θεωρείται μία από τις πιο στοιχειωμένες περιοχές στη Νότια Κορέα. Υπήρχαν πολυάριθμοι μύθοι, όπως το γιατί εγκατ...